خوشا به حال خالصان!
✅✅✅
بی‌شک این راه دشوار است؛ اما مؤمن اگر بخواهد و بکوشد، می‌تواند به مرور زمان به این مقام بلند برسد و سراسر زندگی‌اش برای خدا باشد.
ما بندگان ضعیف، حتی اگر بسیار تلاش کنیم، شاید فقط بتوانیم نماز و روزه‌مان را برای خدا به جا آوریم. البته عبادتِ بی‌اخلاص ارزشی ندارد؛ چنان‌که سعدی می‌گوید:
عبادت به اخلاصِ نیت نکوست
وگر نه چه آید ز بی‌مغز پوست؟

اما خوشا به حال کسانی که تمام زندگی‌شان، هر جنبش و سکون، و هر گفتن و نگفتنشان تنها برای خداست. امیر مؤمنان علی علیه‌السلام می‌فرماید:«طُوبَى لِمَنْ أَخْلَصَ لِلّهِ عَمَلَهُ وَ عِلْمَهُ، وَ حُبَّهُ وَ بُغْضَهُ، وَ أَخْذَهُ وَ تَرْکَهُ، وَ کَلامَهُ وَ صَمْتَهُ، وَ فِعْلَهُ وَ قَوْلَهُ ؛خوشا به حال کسی که عمل و دانشش، دوستی و دشمنی‌اش، گرفتن و رها کردنش، سخن و سکوتش، و کردار و گفتارش، همه فقط برای خدا باشد» .
(تحف العقول، ص ۱۰۰)