یکی از پرمخاطره ترین مراحل برای علاقه مندان و شیعیان صاحب الامر(ع)، زمان و عصر ظهور حضرت(ع) است. زیرا عدم آشنایی به روش خاص و جدید حضرت ولی عصر(ع) در ارائة اسلام از سویی و نیز نوع برخورد با باطل و شدت و سخت گیری امام از سوی دیگر؛ آزمایش بزرگی است که اگر کسی در آن دچار تزلزل شود، ممکن است اصل مسئله را نفی و انکار نماید. به نظر می رسد اینکه ائمه(ع) به برگشت برخی از مؤمنان از امام زمان(ع) و اقبال و روی آوری غیر مؤمنان به ایشان در عصر ظهور خبر داده اند در بعضی موارد آن ریشه در همین تحیر و شک و تردید که منشأ آن عدم اطلاع و آگاهی از روش حضرت مهدی(ع) در زمان ظهور است دارد، از جمله حدیث قابل تدبّر ذیل: «عبدالحمید می گوید: کسی که از امام صادق(ع) شنیده بود به من خبر داد که، حضرت فرمود: هنگامی که قائم(ع) خروج می کند، خارج می شود از این امر [از اسلام یا تشیع یا ایمان یا حداقل از قبول امام زمان(ع)] کسی که خویش را از اهل حضرت می دید [و فکر می کرد از یاران و از معتقدان راسخ به امام زمان(ع) است] و داخل می شود در این امر [یعنی در تبعیت از امام زمان و ولایت او] کسی که مانند آفتاب پرست و ماه پرست است…».
از این روایت اسرار دیگری را نیز دربارة عصر ظهور می توان دریافت ولی حداقل یکی از اسرار این برگشت و آن روی آوری، روش خاص و جدید حضرت در ارائة اسلام و برخورد با اهل باطل است که متحیران، مضطربان و متزلزلان را از حضرت برمی گرداند.

✍️سه چیز است که اجازه ترک آن به احدی داده نشده:

1⃣ «یکی وفای به عهده»
که اجازه نداری خلاف عهد کنی،
چه طرفت خوب باشد چه بد باید به عهدت وفا کنی

2⃣ «دوم ادای امانت»
اگر کسی چیزی پیش تو به امانت گذاشته،
چه طرف خوب باشد و چه بد، باید امانت را بدهی.

3⃣ «سوم خوبی کردن به پدر و مادر»
چه پدر و مادر خوب و چه پدر و مادر بد. باید به پدر و مادرت احسان کنی.

? از بیانات آیت الله مجتهدی (ره)

حواسمان باشد…!!


ﺑﺎ “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود ﻣﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩ!
ﺑﺎ “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود ﺭﻭﺣﯿﻪ ﺩﺍﺩ!
ﺑﺎ “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود ﺍﯾﺮﺍﺩ ﮔﺮﻓﺖ!
با “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮﺩ!
با “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود “ﺩﻝ” ﺷﮑﺴﺖ!
با “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود ﺩﻟﺪﺍﺭﯼ ﺩﺍﺩ!
با “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود ﺁﺑﺮﻭ ﺑُﺮﺩ!
ﺑﺎ “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود ﺁﺑﺮﻭ ﺧﺮﯾﺪ!
ﺑﺎ “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود"جدایی"انداخت!
ﺑﺎ “ﺯباﻥ” ﻣﯿﺸود “آشتی ” داد!
با “زبان” میشود آتش زد!
با “زبان” میشود آتش فتنه را خاموش کرد!…

پس حواسمان به زبانمان باشد…

در قرآن، بالغ بر 20 مرتبه از کلمه «لسان» و مشتقات آن که در عربی به معنای زبان است، استفاده شده است، البته کلمه «قال» که در عربی به معنای گفتن است و در گفتن معمولا از زبان استفاده می‌شود، بسیار زیاد در قرآن آمده است که در این مختصر مجال پرداختن به آن نیست.
قرآن در بعضی جاها از زبان به عنوان عضو و ارگانی در بدن انسان یاد می‌کند و در جایی از آن به‌عنوان وسیله‌ای جهت هدایت انسان‌ها و یا از تنوع زبان به‌عنوان نشانه الهی که باعث شناخت است و در معانی دیگری که به‌مناسبت به آن پرداخته می‌شود یاد شده است.
در سوره قصص به تأثیر نفوذ کلام اشاره می‌کند، آن‌جا که آمده است: «و برادرم هارون از لحاظ بیان و فصاحت کلام بر من برتری دارد، پس استدعا دارم او را برای تصدیق و تأیید من همراه من بفرست، چون که بیم دارم که مرا تکذیب کنند و من از عهده پاسخگویی بر نیایم.»(قصص/ 34)
در بعضی آیات به این اشاره شده که در واقع صحبت کردن به زبان مردم، باعث فهم بیشتر می‌شود و در قرآن آمده است که علت نزول قرآن به زبان عربی که زبان معمول مردم آن زمان بوده است، آن است تا آن‌را فهمیده و در جملات آن به تفکر بپردازند.
«(ای پیامبر) ما قرآن را به زبان مادری تو (که زبان عربی است) بیان فرمودیم تا آسان باشد و مردمان معانی را درک کنند و پند بگیرند.» (دخان/ 58) «و پیش از آن، کتاب موسی(ع) که هدایت و رحمت بود و این قرآن مصدق تورات است و به زبان عربی ساده بیان فرموده شده و مقصد آنست که ستمکاران را هشدار و نیکوکرداران را بشارت دهد.» (احقاف/ 12)، «ما هیچ پیامبری را جز اینکه به زبان قومش تکلم کند به پیامبری مبعوث نکردیم تا بتواند حقایق و مطالب دین را برای آنها به خوبی شرح دهد. پس خداوند هر کس را مصلحت بداند در گمراهی وا می‌نهد و هر کس را مصلحت بداند هدایت می‌فرماید و اوست آن بی‌همتا قدرتمند منشأ حکمت.»(ابراهیم/ 4)
همچنین در آیه 103 سوره نحل آمده است که ما کاملا اطلاع داریم که آنها می‌گویند: بشری او را تعلیم می‌دهد. زبان مادری شخصی که چنین نسبتی به او می‌دهند، زبان بیگانه است و این قرآن (به زبان خود پیامبر یعنی) به زبان عربی است که برای عرب زبان‌ها واضح و روشن و قابل فهم است.» و (قرآن) به زبان عربی ساده و قابل فهم بیان شده است.(شعرا/ 195)
در سوره قیامت به پیامبر(ص) هشدار داده شده که از صحبت کردن با عجله و بدون فکر و قبل از این که کلمات وحی به اتمام رسد، بپرهیزند. «(ای پیامبر) وقتی که آیه دارد نازل می‌شود شتاب‌زده آن‌را بر زبان جاری نکن (بگذار مطمئن شوی که آیه را بطور کامل شنیده‌ای)(قیامت/16)
در آیه‌ای از زبان به‌عنوان عضوی از بدن یاد شده است.(بلد/ 9)، (آیا ما برای انسان) یک زبان و دو لب نیافریدیم؟، در آیه‌ای از زبان به‌عنوان وسیله‌ای برای بشارت دادن و همچنین انذار یاد کرده شده است.»، «پس (ای پیامبر) ما این قرآن را به زبان قوم تو آسان بیان کردیم تا بدان پرهیزگاران را بشارت ببخشی و مردمان بی‌اعتقاد و مجادله‌گر را بیم دهی.»(مریم/ 97) برای گشودن گره از زبان و تأثیرگذاری آن باید از خداوند طلب استعانت کنیم چرا که در قرآن آمده است: «و گره زبانم را بگشای» (طه/27)، (از طرفی) قلبم فشرده و می‌شود و زبانم لکنت دارد، پس(برادرم) هارون را نیز با من ارسال فرما که دستیارم باشد.(شعرا /13)

قرآن‌ کریم به گناهانی که با زبان صورت می‌پذیرد، اشاره کرده است چنان‌که در آیه 16 سوره حجرات در این رابطه آمده است: «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا یَسخَر قَومُ مِن قَوم……وَلا تَنابَزُوا بِالاَلقاب؛ ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید، نباید برخی، برخی دیگر را مسخره کند…..به یکدیگر لقب‌های زشت ندهید» و نیز در آیه یک سوره همزه فرموده است: «وَیلٌ لِکُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ”؛ وای بر کسانی‌که مداوم ازدیگران بدگویی وعیب‌جویی می‌کنند».

همچنین در آیه 12 سوره حجرات در این رابطه آمده است: «وَلایَغتَب بَعضُکُم بَعضاً أَ یُحِبُّ أَحَدُکُم أَن یَاکُلَ لَحمَ أخیهِ مَیتاً فَکَرِهتُمُوهُ؛ ازیکدیگر غیبت نکنید، آیا دوست دارید که گوشت جسد برادر خود را بخورید؟ یقیناً از آن متنفرید» و نیز در آیه 30 سوره حج آمده است: «وَاجتَنِبُوا قَولَ الزُّورِ؛ واز گفتار باطل، اجتناب کنید».

در مقابل این تعابیر، قرآن به گفتار نیکو پرداخته و آن‌را تکلیف زبان معرفی می کند و در این باره در آیه 83 سوره بقره می‌فرماید: «وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسناً؛ وبا مردم(به زبان) نیکوسخن بگویید» و در آیه 53 اسراء نیز می‌فرماید: «وَقُل لِعِبادی یَقُولُوا الَّتی هِیَ أَحسَنُ؛ وبه بندگانم بگو که آن‌چه نیکوست برزبان آورند» و در آیه 10 سوره فاطر نیز در این مورد گفته است: «إِلَیهِ یَصعَدُ الکَلِمُ الطَّیَّب؛ سخنان پاکیزه به سوی او بالا می‌رود».

خداوند متعال در آیه 108 سوره انعام می‌فرماید: «وَلاَ تَسُبُّواْ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ فَیَسُبُّواْ اللّهَ عَدْوًا بِغَیْرِ عِلْمٍ کَذَلِکَ زَیَّنَّا لِکُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِم مَّرْجِعُهُمْ فَیُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ؛ و آنهایى را که جز خدا مى‏‌خوانند دشنام مدهید که آنان از روى دشمنى [و] به نادانى خدا را دشنام خواهند داد این‌گونه براى هر امتى کردارشان را آراستیم آنگاه بازگشت آنان به‌سوى پروردگارشان خواهد بود و ایشان را از آن‌چه انجام مى‏‌دادند آگاه خواهد ساخت».